เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 240 ผู้คนต่างพากันกราบคำนับสัตว์เทพกิเลน
“ในแม่น้ำใต้ดินจะมีถ้ำละลายเล็ก ๆ แห่งอื่นอยู่หรือไม่ เรื่องนี้ก็พูดยากจริง ๆ”
นักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามอดแทรกขึ้นมาไม่ได้ “หากคนร้ายอยู่ข้างล่างจริง ๆ พวกเรายิ่งปล่อยให้ใครลงน้ำตามใจไม่ได้”
หลงจิ้งเหยารู้สึกกลัดกลุ้ม “หรือพวกเราจะยอมแพ้เช่นนี้หรือ”
จั่นเจาสงสัย “ท่านอาจารย์ อาจารย์อา พวกท่านพูดเกินไปหรือไม่ว่าคนร้ายว่ายน้ำเก่งขนาดนั้น”
“ใช่!” หลงจิ้งเหยาเองก็ไม่ค่อยเชื่อเช่นกัน
หลงจิ้งเหยาพูดพลางย่อตัวลง เอื้อมมือไปแตะอุณหภูมิน้ำในแม่น้ำใต้ดินอีกครั้ง มันยังเหมือนเดิม ไม่ได้เปลี่ยนแปลงเพราะพวกเขาช่วยเซียงอวิ๋นออกมา
“ข้าว่าพวกท่านลองสัมผัสอุณหภูมิน้ำดูเองได้”
หลังหลงจิ้งเหยาพูดเช่นนี้ นักพรตเทียนหยา นักพรตเฒ่าอาภรณ์คราม และปรมาจารย์เสวี่ยอวี้ต่างย่อตัวลง ยื่นมือลงไปในแม่น้ำใต้ดิน
“อุณหภูมินี้……” นักพรตเทียนหยาพูดได้ครึ่งเดียว ก็สบตากับนักพรตเฒ่าอาภรณ์ครามและปรมาจารย์เสวี่ยอวี้ ในใจก็เกิดความคิดใหม่ขึ้นมา