เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 220 นักพรตเทียนหยอกล้อ “แมว”
อย่างไรเสีย เมื่อมีทองคำมากมายอยู่ตรงหน้า คนที่ไม่โลภคงมีอยู่เพียงส่วนน้อย
คนส่วนใหญ่เมื่อเผชิญหน้ากับทองคำย่อมเกิดความโลภ แม้จะรู้ดีว่าทองคำอาจทำให้พวกเขาหันมาผิดใจกันเอง พวกเขาก็ยังกรูกันเข้าไปหมายยึดทองคำเหล่านั้นไว้เป็นของตน นี่แหละคือธาตุแท้ของมนุษย์
“พี่เจา ท่านคิดไว้หรือยังว่าจะบอกเรื่องนี้กับใต้เท้าหรงอย่างไร อย่างไรเสียหัวหน้ามือปราบหลี่กับเจ้าหน้าที่ศาลอีกกลุ่มหนึ่งก็ยังเฝ้าอยู่ข้างนอก” หลงจิ้งเหยาใช้นิ้วชี้ขึ้นไปข้างบน
“ที่จริงข้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยากจะพูด เพียงแต่พวกเจ้าจะไปหาระเบิดถล่มฟ้าจากที่ใดกันเล่า” หลิ่วฮ่าวหรานพูดพลางหันไปมองจั่นเจาที่อยู่ข้าง ๆ
“เมื่อครู่ข้าพอจะคิดออกแล้วว่าจะหาระเบิดถล่มฟ้าที่เราต้องการได้จากที่ใด เพียงแต่อาจต้องหยิบอิฐทองคำออกไปจากที่นี่สักก้อน” จั่นเจาลูบคาง
หลงจิ้งเหยารู้สึกเหมือนเห็นบางอย่างผิดปกติบนผิวอิฐทองคำเหล่านี้ จึงรีบย่อตัวลง หยิบเข็มเงินออกมาจากห่อผ้า