เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 210 ยามราตรีบุกเรือนผี
อย่างไรเสีย สำหรับคนทำอาหารแล้ว การได้ยินคนชมฝีมือทำครัวของตนก็เป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง
“ทุกคนอย่ามัวแต่คุยกัน เดี๋ยวอาหารเย็นหมดแล้วจะไม่อร่อย” หรงฮุยเห็นฮูหยินของตนคุยกับแม่นางหลงถูกคอขึ้นเรื่อย ๆ จึงรีบเอ่ยขัด
“จริงด้วย ๆ ดูข้าสิ มัวแต่พูดจนลืมกินไปเลย” ฮูหยินหรงรีบแก้เก้อหลังหรงฮุยเตือน
ฮูหยินหรงสังเกตเห็นตั้งแต่เมื่อครู่ว่าหลงจิ้งเหยาพูดจาไม่ธรรมดา รอยยิ้มอ่อนโยน โดยเฉพาะกลิ่นอายราวนางเซียนของนางที่ทำให้ผู้คนไม่กล้ามีความคิดไม่ดีแม้แต่น้อย
คำพูดของใต้เท้าจั่นก็ทำให้หรงฮุยรู้สึกพอใจมาก
……
หลังมื้ออาหาร จั่นเจาถามหรงฮุยถึงตำแหน่งที่แน่ชัดของเรือนตระกูลหลี่ แล้วก็ออกจากที่นี่ไปกับหลงจิ้งเหยา
บนถนนในอำเภอเชียนอวี่ หลงจิ้งเหยากับจั่นเจาค่อย ๆ มุ่งหน้าไปทางเรือนตระกูลหลี่
ทั้งสองไม่ได้ตรงไปที่เรือนตระกูลหลี่ทันที แต่แวะนั่งพักในโรงน้ำชาแห่งหนึ่งใกล้ ๆ