เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 194 บุกวัดไร้นามยามราตรี
เล็กเซียวหงส์กับโจวปิงตามหลวงจีนหนุ่มมาจนถึงตำหนักข้างแห่งหนึ่งในวัดไร้นาม
ทั้งสองมองจากระยะไกล เห็นหลวงจีนห้าหกคนนั่งล้อมวงพูดคุยกันอยู่ในตำหนักข้าง แต่เพราะอยู่ไกลเกินไปจึงฟังไม่ชัดนัก
เพียงแต่ทั้งสองสังเกตเห็นว่าหลวงจีนวัยกลางคนเมื่อครู่ก็ดูเหมือนจะอยู่ในกลุ่มนั้นด้วย
ไม่รู้ว่าเพราะทั้งสองจับตามองใกล้ชิดเกินไปหรือไม่ จู่ ๆ หลวงจีนวัยกลางคนก็เงยหน้ามองไปทางที่พวกเขาอยู่ ทว่าเขากลับไม่เห็นอะไร
หลวงจีนวัยกลางคนพึมพำเสียงเบาว่า “หรือเมื่อครู่ข้าจะรู้สึกผิดไป ไม่น่าเป็นไปได้”
เล็กเซียวหงส์ไม่คิดว่าแม้เขากับโจวปิงจะยืนอยู่ไกลถึงเพียงนี้ ชายผู้นั้นก็ยังสัมผัสได้ ในใจจึงอดตึงเครียดขึ้นมาไม่ได้
“เมื่อครู่เจ้าไปไหนมา เหตุใดตัวจึงมีฝุ่นมากมายเพียงนี้” หลวงจีนวัยกลางคนเห็นหลวงจีนหนุ่มที่เพิ่งเดินเข้ามา จึงถามเสียงเบาด้วยความสงสัย
“ข้าเพิ่งไปห้องส้วมหลังวัดมา แล้วเผลอสะดุดล้มเข้า” หลวงจีนหนุ่มมองทุกคนพลางตอบ