เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 182 ศพหญิงไร้เศียรในตรอก
โจวปิงกับหนิงหรูครุ่นคิดแล้วก็ตกลงเช่นกัน
ผลคือเมื่อจั่นเจาทั้งสามกลับจากหอหยกงามมายังศาลไคเฟิง ถึงได้รู้จากหวังเฉากับคนอื่น ๆ ว่าพวกนางไปตำหนักองค์หญิงกันหมดแล้ว
……
“ดึกมากแล้ว พวกเราไปตำหนักองค์หญิงทางตรอกนี้กันเถิด” หนิงหรูพูดพลางดึงแขนเสื้อหลงจิ้งเหยา มุ่งหน้าไปยังตรอกเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกล
เมื่อเห็นเช่นนั้น โจวปิงก็ได้แต่ยื่นมืออุ้มเสี่ยวซื่อจื่อขึ้น แล้วรีบตามไป
ยามนี้ราตรีมืดสนิทแล้ว บนถนนแทบไม่มีผู้คน บางครั้งยังมีร้านค้าไม่กี่แห่งเปิดอยู่ นอกนั้นก็เห็นเพียงโคมที่แขวนอยู่นอกร้านส่องแสงเทียน
ในเวลานั้นเอง เสี่ยวซื่อจื่อก็ดึงแขนเสื้อหลงจิ้งเหยาไว้ “หลงหลง เจ้าได้กลิ่นอะไรหรือไม่?”
พอเสี่ยวซื่อจื่อพูดเช่นนี้ หลงจิ้งเหยากับอีกสองคนก็หยุดฝีเท้าพร้อมกัน มองหน้ากันแล้วส่ายหน้า
“เจ้าถ่านดำในอ้อมแขนข้าเหมือนจะได้กลิ่นอะไรบางอย่าง”