เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 176 จ้าวเจินเกิดความละอายใจ
หลงจิ้งเหยากับพวกอีกห้าคนเคลื่อนไหวรวดเร็ว นอกจากคนชุดดำที่ตายไปแล้ว ที่เหลือล้วนถูกสกัดจุดชีพจร
จางหลงกับจ้าวหู่นำศพคนชุดดำไปทิ้งที่ป่าช้ารกร้างใกล้ ๆ ส่วนคนชุดดำที่ยังมีชีวิตถูกหวังเฉากับหม่าฮั่นนำคนส่งเข้าคุก ทั้งยังถอนฟันพวกเขาออกด้วย
คนชุดดำเหล่านี้ทำให้คุกของศาลไคเฟิงเต็มไปครึ่งหนึ่งในทันที
“คืนนี้ ขอบคุณทุกท่านที่ช่วยเหลืออย่างเต็มกำลัง!” จั่นเจาประสานมือคำนับทุกคน
“จั่นแมวน้อย พวกเราล้วนเป็นสหายกัน อีกอย่างพวกเราก็เลื่อมใสในตัวใต้เท้าเปา” ไป๋อวี้ถังกล่าวเสียงเรียบ
“ศิษย์น้อง ไม่ต้องเกรงใจขนาดนั้น ดูไม่เหมือนตัวเจ้าแต่ก่อนเลย” เล็กเซียวหงส์ตบไหล่จั่นเจา
เล็กเซียวหงส์พูดเช่นนี้จนจั่นเจาไม่รู้จะตอบอย่างไรต่อ
“ไม่คิดเลยว่าข้างนอกจะน่าตื่นเต้นถึงเพียงนี้ โชคดีที่คราวนี้ท่านอาจารย์พาข้าออกจากหุบเขาผีเสื้อ ไม่เช่นนั้นข้าคงพลาดเรื่องนี้ไปแล้ว” หนิงหรูกล่าวอย่างตื่นเต้น
หลงจิ้งเหยาครุ่นคิดแล้วพูดว่า “พี่เจา ข้าคิดว่าหลังจากลงมือคราวนี้ พวกเขาคงไม่ส่งคนมาอีกแล้ว”