บทที่ 119 กินหม้อไฟ

บทที่ 119 กินหม้อไฟ

หลงจิ้งเหยายิ้มบาง ๆ ตบมือเขาเบา ๆ แล้วจึงย่อตัวลงหยิบดาบเล่มนั้นขึ้นมา

ไป๋อวี้ถังเห็นท่าทางของหลงจิ้งเหยาแล้วขมวดคิ้ว คิดไม่ถึงว่าตนเพิ่งจากไปไม่นาน พวกเขาจะพัฒนาความสัมพันธ์กันรวดเร็วถึงเพียงนี้

ส่วนจั่นเจาถูกหลงจิ้งเหยาตบมือเช่นนั้น อารมณ์ก็ดีขึ้นในทันที

หลงจิ้งเหยาสังเกตเห็นว่าใบดาบถูกเลือดกัดกร่อนจนดูแดงอย่างประหลาด หากไม่มองอย่างละเอียดก็ยากจะเห็นสนิมบนใบดาบ

มองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ หลงจิ้งเหยาก็รู้สึกว่าดวงตาพร่ามัวเล็กน้อย นางรีบท่อง “มนตร์ชำระจิต” ในใจหนึ่งรอบ จึงไม่ถูกดาบหักเล่มนี้ล่อลวง

“หมายความว่าถึงข้าจะสวมถุงมือแล้วไม่ถูกพิษจากการสัมผัสด้ามดาบ แต่ถ้าจ้องใบดาบนานเกินไปก็จะได้รับผลกระทบเหมือนกัน”

“ใครมีผ้าบ้าง ข้าจะได้ห่อดาบเล่มนี้” หลงจิ้งเหยาหันไปถามพวกเขา

นางเพิ่งพูดจบ ไป๋อวี้ถังก็ยื่นผ้าสีดำผืนหนึ่งให้

“ขอบใจ พี่ใหญ่ไป๋!”