กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 102 ได้ผลเกินคาด
“ลูกชายข้าเป็นคนตรงไปตรงมา พอเห็นคนล้วงของก็เตือนแม่นางคนนั้น”
“แต่พอแม่นางหันกลับมา ถุงเงินในแขนเสื้อของนางก็ถูกขโมยไปแล้ว ส่วนหัวขโมยอาศัยจังหวะที่ทุกคนไม่ทันสังเกตหลบหนีไป”
“คนที่อยู่ข้าง ๆ พูดว่าลูกชายข้าเป็นโจรแล้วยังป้ายสีคนอื่น ลูกชายข้าเถียงไม่ชนะ จึงถูกคนเหล่านั้นพาไปศาลอำเภอ”
“สุดท้ายหากข้าไม่ได้แอบจ่ายเงินแท่งให้ท่านนายอำเภอห้าร้อยตำลึง ลูกชายข้าคงถูกขังอยู่อีกพักหนึ่ง”
จั่นเจาฟังแล้วลุกขึ้น เตรียมจะจากไป
เถ้าแก่ผู้นี้กล่าวต่อว่า “ตอนลูกชายข้ากลับมา เหลือชีวิตรอดมาได้แค่ครึ่งเดียว หากข้าไม่ส่งเงินไปทันเวลา ไม่แน่ว่าลูกชายข้าอาจตายในนั้น”
จั่นเจาได้ยินแล้วก็หยุดฝีเท้า มองเถ้าแก่อย่างสงสัยพร้อมส่งสัญญาณให้เล่าต่อ “พอกลับถึงบ้าน ข้าถามลูก เขาบอกว่าท่านนายอำเภอใช้เครื่องทรมานอย่างหนักกับเขา”
จั่นเจาได้ฟังแล้วก็ยิ่งดูแคลนนายอำเภอแห่งอำเภอหวงหยวน ไม่ตรวจสอบให้ชัดเจนก็ลงโทษผู้ต้องสงสัยอย่างหนัก นี่ไม่ใช่การทรมานให้รับสารภาพหรอกหรือ
จั่นเจาฟังแล้วพูดกับเถ้าแก่อีกสองสามคำ ก่อนออกจากร้านผ้าไป