กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 89 วัดหลานรั่ว
หลานใช้แขนสะกิดจู๋ที่อยู่ข้าง ๆ “น้องสาม เจ้าพึมพำอะไรอยู่คนเดียว”
“พี่รอง ข้ารู้สึกว่าที่นี่ทั้งมืดมนและน่ากลัวกว่าอารามเมฆาขาวเสียอีก”
“ปากอีกาอย่างเจ้า อย่าให้คำพูดร้าย ๆ กลายเป็นจริงเสียล่ะ” เหมยส่งสัญญาณให้จู๋รีบหุบปาก
ตอนเข้ามาใหม่ ๆ ทุกคนยังไม่รู้สึกอะไร แต่พอจู๋พูดขึ้นมา ก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศเย็นเยือกน่าขนลุกจริง ๆ
แต่ถึงอย่างไร ทุกคนก็ติดตามใต้เท้าเปาผ่านการไต่สวนผียามวิกาลมาแล้วสามครั้ง ทั้งยังเคยพักค้างคืนที่อารามเมฆาขาว จึงไม่ได้กลัวนัก
วัดหลานรั่วแห่งนี้ไม่ได้รับการบูรณะมานาน ภายในไม่มีร่องรอยว่ามีผู้คนอาศัยอยู่เลย
ขณะที่ทุกคนกำลังทำความสะอาดวิหารใหญ่และเตรียมนั่งพัก ก็มีเสียง “กา ๆ” ดังมาจากด้านนอกเป็นระลอก
จางหลงเงยหน้ามองท้องฟ้าด้านนอก เห็นฝูงอีกาบินผ่านไปเป็นกลุ่ม ๆ
“พี่จาง เป็นอีกาหรือ” จู๋เดินออกมาจากวิหารใหญ่ในตอนนั้น