กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 75 มณีหยินสุดขั้ว
“กรอบแกรบ” แผ่วเบาดังขึ้น คงเป็นพวกสุนัขป่ากับแมวป่าออกมาหาอาหารกระมัง
หลงจิ้งเหยากับจั่นเจาไม่พบคนอื่นอยู่รอบสุสานไร้ญาติ
ไม่นานหลงจิ้งเหยากับจั่นเจาก็กลับมาถึงโถงใหญ่ของอารามเมฆาขาว
เวลานี้พวกนางไม่เห็นคนทั้งสาม
หลงจิ้งเหยาถามหมัวมัวจิ่นที่อยู่ข้าง ๆ จึงรู้ว่าพวกเขากลับห้องไปพักผ่อนแล้ว
“ท่านหญิง เดี๋ยวข้าจะจัดห้องให้ท่านสักห้อง จะได้พักผ่อนเจ้าค่ะ”
“หมัวมัวจิ่น แค่คืนเดียว ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้น”
หลงจิ้งเหยาพูดพลางดึงเชือกเส้นเล็กเส้นหนึ่งออกจากแขนเสื้อ
ฟิ้ว! เชือกก็ยึดติดกับเสาสองต้นในโถงหน้าทันที