กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 72 รักษาโหวอันเสียง
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของหลงจิ้งเหยาก็เปลี่ยนไป
เวลานั้นราชครูผางกับใต้เท้าเปารู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องลดลงฮวบ ราวกับฤดูหนาวมาเยือน
หลงจิ้งเหยาลุกขึ้นยืน แล้วไม่มองผางเฟยเยี่ยนอีก กลับหันไปมองราชครูผาง “ราชครู โปรดเชิญหมอชื่อดังคนอื่นเถิด!”
กล่าวจบก็เดินออกจากห้องไป
ใต้เท้าเปาเห็นดังนั้นก็ประสานมือคารวะราชครูผาง แล้วเดินตามนางออกไป
แม้ราชครูผางจะไม่ใช่หมอ แต่จากอาการของผางเฟยเยี่ยนในตอนนี้ เขารู้ว่าท่านหญิงจื่อเยียนไม่ได้หลอกลวงตน
“หมัวมัวหยวน ดูแลคุณหนูของเจ้าให้ดี!” ราชครูผางกำชับ
เขามองผางเฟยเยี่ยนอย่างจริงจังอีกครั้ง แล้วพลันกล่าวว่า “หรือเจ้าไม่ห่วงใยสุขภาพของตัวเองกับลูกในท้องเลย”
“หรือเจ้าไม่คิดถึงพ่อชราของเจ้าบ้าง เจ้าอยากให้ข้าผมหงอกต้องส่งคนผมดำหรือ” ตอนนี้ราชครูผางน้ำตาคลอ