บทที่ 54 จั่นเจากลับจวน ไป๋อวี้ถังช่วยสาวงาม

บทที่ 54 จั่นเจากลับจวน ไป๋อวี้ถังช่วยสาวงาม

ในเวลานี้หลงจิ้งเหยายืนอยู่บนหลังคา หยิบขลุ่ยหยกออกมาจากด้านหลัง

นางเดินกำลังภายในตามคัมภีร์เก้าอิม เป่าทำนองคลื่นครวญสมุทรบูรพา ไม่นานหุ่นเชิดที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัวก็ล้มระเนระนาดลงกับพื้น

ที่แท้หลงจิ้งเหยาอาศัยเสียงขลุ่ยผสานกับกำลังภายในของตน สร้างคลื่นเสียงอันรุนแรง ทำให้นักพรตนอกรีตที่อยู่ไกลออกไปและยังควบคุมหุ่นเชิดอยู่ไม่อาจควบคุมพวกมันต่อได้

ไม่นานก็เห็นหุ่นเชิดเหล่านั้นลุกไหม้ขึ้นเอง เปลวไฟยิ่งลุกโหมแรงขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายหุ่นเชิดทั้งหมดก็ค่อย ๆ กลายเป็นเถ้าถ่าน จึงสิ้นสุดลง

หลงจิ้งเหยาเก็บขลุ่ยหยกเข้าที่ แล้วใช้ตาข่ายฟ้าดินเหินลงมาจากหลังคา

“ใต้เท้าเปา พวกท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” หลงจิ้งเหยาประสานมือถาม

“ไม่เป็นไร” เปาบุ้นจิ้นกล่าว

“จริงสิ แม่นางหลง เมื่อครู่ออกไปแล้วตามคนผู้นั้นทันหรือไม่?” ท่านกงซุนถาม

“ช้าก้าวหนึ่ง ปล่อยให้เขาหนีไปได้เสียแล้ว” หลงจิ้งเหยากล่าวอย่างเสียดาย