บทที่ 38 หยินหยางมีตา ดวงวิญญาณย่อมปรากฏ

บทที่ 38 หยินหยางมีตา ดวงวิญญาณย่อมปรากฏ

“เจ้ารออยู่ก่อนได้หรือไม่ ข้าจะให้เจ้านายผู้เลอโฉมของข้าไปขอใบอนุญาตผ่านทางจากใต้เท้าเปา เช่นนี้เจ้าก็จะเข้าไปในร่างของตัวเองได้” แมวขาวน้อยเสวี่ยอิ่งกล่าว

วิญญาณผีตนนั้นพยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า แต่ยังเตือนแมวขาวน้อยเสวี่ยอิ่งให้รีบหน่อย เขากลัวว่าตนจะทนไม่ไหว

เพราะเขารู้สึกว่าหากเข้าไปในร่างของตนเองไม่ได้โดยเร็ว ก็จะต้องวิญญาณสลาย หรือไม่ก็กลับไปยังสถานที่ที่ถูกกักขังอีกครั้ง

เพียงคิดว่าตนอาจต้องกลับไปยังที่ที่กักขังดวงวิญญาณไว้ หัวใจก็พลันเย็นวาบ

ร่างวิญญาณสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ผิวที่ซีดอยู่แล้วกลับยิ่งซีดขาวกว่าเดิม

เวลานี้แมวขาวน้อยเสวี่ยอิ่งจึงเริ่มติดต่อกับเจ้านายด้วยจิตของตนเอง

“นายท่าน ท่านอยู่ที่ใด ช่วยไปขอใบผ่านทางจากใต้เท้าเปาให้ข้าได้หรือไม่” แมวขาวน้อยเสวี่ยอิ่งถาม

“ข้าอยู่ข้างหลังเจ้า เพียงแต่จู่ ๆ ก็มีลมแรงพัดมาจากที่ใดไม่รู้ ทำให้ข้าลืมตาไม่ขึ้น” หลงจิ้งเหยาตอบคำถามของแมวขาวน้อยเสวี่ยอิ่ง