บทที่ 27 เดินเที่ยวตลาด

บทที่ 27 เดินเที่ยวตลาด

“ท่านลูกค้าพอดีเหลือที่นั่งอยู่หนึ่งที่ เชิญตามข้ามา” เถ้าแก่กล่าวพลางพาหลงจิ้งเหยาไปยังที่นั่งริมหน้าต่างบนชั้นสอง

“ท่านลูกค้า ที่นั่งตรงนี้เป็นอย่างไรบ้าง” เถ้าแก่ถาม

หลงจิ้งเหยามองออกไปข้างนอก รู้สึกว่าจากตรงนี้มองเห็นได้ชัดมาก หลายบริเวณที่ข้างล่างมีผู้คนแน่นขนัด พอขึ้นมาชั้นสองก็มองเห็นได้ทันที

“เถ้าแก่ เอาที่นี่ละ” หลงจิ้งเหยากล่าว

“ท่านลูกค้า เชิญนั่งตามสบาย” เถ้าแก่กล่าว แล้วเดินลงไปยังชั้นล่างอีกครั้ง

เวลานี้หลงจิ้งเหยามองออกไปข้างนอก เห็นคนกลุ่มหนึ่งกำลังล้อมชมการแสดงกายกรรมอยู่ไม่ไกล

หลงจิ้งเหยารู้สึกอยากรู้ว่าการแสดงนี้แตกต่างจากที่นางเคยเห็นในโทรทัศน์เมื่อชาติก่อนอย่างไร

เห็นเด็กชายวัยกำลังโตคนหนึ่งยืนอยู่บนบ่าของผู้ใหญ่

“ท่านลูกค้า ชาของท่านมาแล้ว”