บทที่ 13 เหตุพลิกผัน

บทที่ 13 เหตุพลิกผัน

เถ้าแก่เองก็มองแมวขาวตัวน้อยด้วยความสงสัย เขาอยากเห็นเช่นกันว่าแมวตัวนี้จะกินบะหมี่ในชามใบเล็กหรือไม่

เมื่อเสวี่ยอิ่งเห็นว่าหลงจิ้งเหยาไม่สนใจมันอีกแล้วจริง ๆ จึงยื่นหัวน้อย ๆ เข้าไปในชามแล้วกินขึ้นมา

“แมวของแม่นางช่างแสนรู้จริง ๆ!” เถ้าแก่เอ่ยขึ้นในเวลานั้น

เขาเพิ่งเคยพบเรื่องเช่นนี้เป็นครั้งแรก

“แสนรู้จริง ๆ ใช่หรือไม่ เสวี่ยอิ่ง” กล่าวพลางลูบแผ่นหลังกับหัวน้อย ๆ ของเสวี่ยอิ่ง

แมวขาวน้อยเสวี่ยอิ่งเงยหัวขึ้น ร้อง “เมี้ยว ๆ” อย่างไม่พอใจที่นายท่านมารบกวนตอนมันกำลังกิน

“แต่ก็ช่วยไม่ได้ ขัดขืนไปก็ไร้ผล ชะตาแมวตัวนี้ช่างอาภัพเหลือเกิน!”

“นายท่านใหญ่ที่สุด!”