บทที่ 613: แล้วสีหน้าของเขาก็เลือนหายไป

บทที่ 613: แล้วสีหน้าของเขาก็เลือนหายไป

ฟ้ามืดลง แสงเทียนทยอยสว่างขึ้นตามเรือนพักเชื่อมต่อ

เมื่อแต่ละห้องมีคนอาศัยอยู่มากขึ้น อาหารบนโต๊ะก็พลอยหลากหลายขึ้นด้วย ลองเงี่ยหูฟังให้ดี จะพบว่าหัวข้อสนทนาของผู้คนล้วนวนเวียนอยู่กับปฏิบัติการของทางการในวันนี้ และประตูเคลื่อนย้ายบานใหม่ที่ภัตตาคารจงหัวเปิดขึ้น

“สังเกตกันไหม? ขากลับฉันตกใจแทบแย่ ทำไมจู่ๆ ประตูเคลื่อนย้ายถึงเปิดขึ้นมามากมายขนาดนั้น! แต่ก่อนกว่าจะมีบานใหม่สักบาน ไม่ใช่ต้องรออยู่พักใหญ่หรอกหรือ?”

“พวกเรายังรู้จักความสามารถของเถ้าแก่หลิงน้อยเกินไป!”

“เสียดายที่ประตูพวกนั้นมีบรรดาท่านเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่... ไม่รู้ว่าเปิดไปที่ไหนบ้าง”