บทที่ 607: เป็นอย่างที่คิด เมื่อมีเถ้าแก่หลิงอยู่ แผนที่วางไว้ก็เปลี่ยนอยู่เสมอ

บทที่ 607: เป็นอย่างที่คิด เมื่อมีเถ้าแก่หลิงอยู่ แผนที่วางไว้ก็เปลี่ยนอยู่เสมอ

“ตามไม่ทันจริง ๆ จอดรถ!”

ที่ชายขอบเมืองศูนย์กลางแห่งรัฐเท่อย่าซือเจีย โม่หลี่ซึ่งเกาะอยู่บนหลังคารถออกคำสั่ง รถสองคันที่ขับตามทิศทางที่เถ้าแก่หลิงจากไปหยุดลงท่ามกลางปุยขาวที่ปลิวว่อนเต็มฟ้า

ตอนผ่านประตูเคลื่อนย้าย หน่วยของพวกเขายังพยายามขับรถตามเถ้าแก่หลิง แต่ไม่นานรถเหาะก็ลับหายไปสุดขอบฟ้า พอกะพริบตาอีกที แม้แต่จุดดำเล็ก ๆ ที่รถเหาะกลายเป็นก็ไม่เหลือให้เห็น

ตามไม่ได้ ตามไม่ทันเลยจริง ๆ

รถที่วิ่งบนพื้นดินจะไล่เครื่องบินทันได้อย่างไร