กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 597: ราวกับมาเที่ยวภัตตาคารจงหัว
“ห้องน้ำเหรอ? ให้ตายสิ ในภัตตาคารจงหัวมีห้องน้ำแล้ว?! เดี๋ยวนะ...นี่พวกเราจะเข้าห้องน้ำในอาคารแสนวิจิตรแบบนี้จริง ๆ เหรอ?!”
“พวกคุณได้กลิ่นอะไร...กลิ่นหอมลึกลับมากเลยไม่ใช่เหรอ? ห้องน้ำจะส่งกลิ่นแบบนี้ออกมาได้ด้วยหรือ?”
“อย่าเบียดสิ อย่าเบียด! แค่ห้องน้ำห้องเดียว พวกเธอจะเบียดกันทำไม ให้ฉันดูด้วยคน!” ใครบางคนตะโกนขึ้น
ทางด้านเหนือของหน้าต่างจำหน่ายอาหารภายในภัตตาคารจงหัว หลังซุ้มไม้เลื้อยดอกวิสทีเรีย ป่าไผ่สองฟากของซุ้มประตูด้านเหนือแผ่ขยายออกไปด้านนอก มีทางเดินเล็ก ๆ ทอดตามแนวป่าไผ่ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ ปลายทางคืออาคารหลังหนึ่ง...ผนังหน้าต่างลายดอกไม้ก่อด้วยอิฐเขียวมุงกระเบื้องสีเทา
ป้ายบอกทางตรงทางเข้าป่าไผ่เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ที่นี่คือ “ห้องน้ำด้านเหนือ”