กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 570: ขบวนรถเคลื่อนผ่านยามสนธยาอันรกร้าง
ดวงอาทิตย์ใกล้จะถูกเส้นขอบฟ้ากลืนหาย แสงสว่างบนท้องฟ้าค่อย ๆ หม่นลง แสงสุดท้ายของวันทอดมาจากทิศตะวันตก เป็นแสงธรรมชาติที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ราวกับเปลวเทียนที่ใกล้ดับ
ไฟหน้ารถสว่างขึ้น ขบวนรถมุ่งหน้าไปยังเมืองจีเค่อถ่าปู้
กระแสหมอกบางลงมาก และดูเหมือนยังคงจางลงเรื่อย ๆ
รอบข้างขบวนรถมืดลงทุกขณะ ไม่มีแสงไฟจากมนุษย์เลย นอกจากท้องฟ้าครึ่งหนึ่งทางฝั่งตะวันตกที่ยังมีแสงอาทิตย์อัสดง ทุกสิ่งล้วนจมอยู่ในสีน้ำเงินเข้มอันเงียบสงบ เจือเขียวอยู่เล็กน้อย
รถทั้งสี่สิบเก้าคันกินพื้นที่เพียงจุดเล็ก ๆ ระหว่างฟ้าดิน หากมองจากที่ไกลออกไป ก็คล้ายเส้นแสงเส้นหนึ่ง