บทที่ 566: มนุษย์ช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน

บทที่ 566: มนุษย์ช่างเล็กจ้อยเหลือเกิน

เจียงหมิงชักปืนข้างตัวขึ้นมา เล็งปากกระบอกไปยังผู้นำทางที่นอนอยู่บนพื้น

ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่เขาเห็นผ่านพลัง【แบ่งปันความทรงจำ】 หรือแสงสีเขียวที่วนเวียนอยู่รอบกายผู้นำทาง ล้วนบ่งบอกว่าเมื่อ “คน” ผู้นี้ลืมตาขึ้นมา เขาจะไม่ใช่มนุษย์พวกเดียวกันอีก

“ผู้บัญชาการสูงสุดเจียงหมิง! ผมพาคนมาสมทบแล้ว!”

เสียงของจินซือลี่ดังจากหูฟัง เจียงหมิงไม่แม้แต่จะกะพริบตา ยังคงจับจ้องคนบนพื้นอย่างระแวดระวัง