กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 499: สองสมองอัจฉริยะที่สุด
“ถ้าเป็นไปได้อย่างที่ว่า ต่อให้แสงทองปรากฏ มนุษยชาติก็ยังพ่ายแพ้อยู่ดี ไม่อย่างนั้นพลตรีเหมยหรงคงไม่ยอมให้เดินหน้าแผนผู้นำทาง ในเมื่อมีแสงทองแล้ว ทำไมถึงยังแพ้? ภัตตาคารจงหัวกับเถ้าแก่หลิงไม่ได้รับผลกระทบจากการแปรเปลี่ยนหายนะอย่างเห็นได้ชัด ปัญหาก็ต้องอยู่ที่ฝ่ายเรา—มนุษย์ตายเร็วเกินไป ไม่มีเวลาพัฒนาตัวเองหรือสะสมกำลัง? มันฝรั่งอบมรกตสองชนิดของภัตตาคารจงหัวไม่ได้มีขายตั้งแต่ร้านเปิดทันที แสดงว่าเถ้าแก่หลิงเองก็ต้องใช้เวลาหาวัตถุดิบ ถ้าอย่างนั้น การไม่ใช้วิธีของผู้นำทางเพื่อถ่วงเวลาไว้ก่อนย่อมเป็นไปไม่ได้”