บทที่ 495: ไม่รู้จะร่าเริงอะไรนักหนา

บทที่ 495: ไม่รู้จะร่าเริงอะไรนักหนา

「การทำให้ทั้งสามมหานครสูญเสีย【ญาณหยั่งรู้】ไปโดยสิ้นเชิง… ก็เพื่อป้องกันไม่ให้เมื่อผู้กลายพันธุ์ในส่วนกลางกลายเป็นผู้นำทางกันหมดแล้ว ต้นตอแห่งมหันตภัยจะมีความสามารถ ‘ญาณหยั่งรู้’ ใช่ไหม」เฉียวอีซือถาม

「จากสถานการณ์ในตอนนี้ ดูเหมือนจะเป็นเช่นนั้นจริง」พลโทส่านหมิ่นชะลอจังหวะการพูดลงเล็กน้อย ก่อนกล่าวว่า 「แต่ทั้งหมดนี้ก็เป็นเพียงการคาดเดาส่วนตัวของฉัน ยังไม่ได้ผ่านการไตร่ตรองอย่างละเอียดด้วยซ้ำ เรียกได้ว่าเพิ่งนึกถึงประเด็นสำคัญนี้ขึ้นมาได้ชั่วคราว หลังตื่นขึ้นและนำไปประกอบกับสถานการณ์ของเมืองชายแดน แต่ในตอนที่เหตุการณ์การเสียชีวิตหมู่ของผู้มี【ญาณหยั่งรู้】เกิดขึ้น ข่าวลือที่แพร่ในกองบัญชาการทหารกลับไม่ใช่แบบนี้」

「เชิญเล่าต่อ」