บทที่ 472: ความรู้สึกเหมือนได้เชิดหน้าชูตา

บทที่ 472: ความรู้สึกเหมือนได้เชิดหน้าชูตา

อ้อ ขบวนรถเริ่มเคลื่อนเสียที

หลิงจิงคิดขณะจ้องภาพในกล้องเล็ง เธอกินลูกแพร์หิมะไปทั้งลูก ตามด้วยถั่วลิสงคั่วอีกนิดหน่อย แล้วยังดื่มน้ำไปแล้วด้วย แต่คนสองกลุ่มในภาพก็ยังคุยกันไม่จบ

ระยะห่างไกลเกินไป อีกทั้งกล้องเล็งนี้ไม่มีความสามารถดักฟังจากระยะไกล หลิงจิงจึงไม่รู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน

มุมมองของกล้องเล็งมีจำกัด เธอมองเห็นเพียงใบหน้าของว่าที่ลูกค้าสองคนที่มีข้อความ “(กำลังถูกกลืนกลาย)” แสดงอยู่ข้างชื่อ ส่วนคนอื่นไม่สวมหน้ากากก็หันหลังให้เธอ

พันเอกอ้ายเต๋อเจียกับกลุ่มคนชื่อสีขาวที่อยู่ด้านหลังเขาก็หันหลังให้เธอเช่นกัน