กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 456: รอคอยช่วงเวลานี้มาสิบปีแล้ว
“หน้าที่สำคัญที่สุดของพวกเธอสองคนตอนนี้คือเติบโตให้แข็งแรง เรื่องอื่นไม่ต้องห่วงหรอก รีบกลับบ้านไป เดี๋ยวเจ้าหน้าที่พิทักษ์นครมาเห็นเข้าก็จับตัวไปหรอก!”
“พวกท่านไม่จับเพราะเรื่องแบบนี้หรอก!” ลี่น่าสะบัดมือหลุดจากหลงสือแล้วเถียงอย่างมีเหตุผล “เดี๋ยวนี้กฎห้ามออกนอกบ้านยามวิกาลก็ไม่เข้มงวดเหมือนเมื่อก่อนแล้ว พี่หลงสือกับคนอื่นๆ ยังเคยออกไปทำภารกิจกลางดึกเลยไม่ใช่เหรอ”
“นี่...ใครเล่าให้พวกเธอฟังอีกล่ะ” หลงสือชะงัก เด็กผู้หญิงสองคนนี้ข่าวไวขนาดนี้เชียวหรือ ไม่สิ ถ้าแม้แต่สองคนนี้ยังรู้...ก็หมายความว่าชาวเมืองอีกมากที่ไม่ได้เข้าร่วมหน่วยงานทางการก็คงรู้แล้วเหมือนกัน?
ความจริงก็เป็นเช่นนั้น