บทที่ 386: มนุษย์จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร

บทที่ 386: มนุษย์จะหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร

……หายใจไม่ออกแล้ว

เซินเจิ้งชิงรู้สึกว่าลมหายใจของตนกำลังถูกพรากไป

และไม่ใช่แค่ลมหายใจเท่านั้น

การมองเห็น การได้ยิน การสัมผัส…วัตถุสีเทาขาวที่ห่อหุ้มร่างเขาเอาไว้ตัดขาดเขาจากโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง

แรงสั่นสะเทือนส่งผ่าน “รังไหมหนา” เข้ามา ดูเหมือนเขากำลังถูกลำเลียงไปยังที่ใดสักแห่ง

ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เซินเจิ้งชิงกลับรู้สึกง่วงขึ้นมาอย่างเลือนราง

ไม่ถูกต้อง สิ่งที่กักขังเขาเอาไว้ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่!