กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 374: ความจริงเพียงส่วนหนึ่ง
“ข้าจำได้ว่าภารกิจแรกที่ข้ารับผิดชอบอยู่ข้างสถานีเฝ้าระวังชายแดน ที่นั่นมีทุ่งหญ้าเรืองแสงอยู่ผืนหนึ่ง” อ้ายเต๋อเจียยืนอยู่ข้างศาลา มองผู้คนที่อยู่ไกลออกไปพลางเอ่ยด้วยความอาลัย “ตอนนั้นข้ายังกลัวความมืดอยู่มาก พอตกกลางคืน หญ้าเรืองแสงส่องสว่างขึ้นมาก็ยังพอช่วยได้ ข้ายังเคยพูดพึมพำกับหญ้าเรืองแสงตั้งหลายเรื่อง ถ้ามีใครได้ยินเข้าละก็ คงอับอายจนอยากแทรกแผ่นดินหนีทันที”
ข่าซานเต๋อลาเลิกคิ้ว “ท่านก็เคยมีช่วงเวลาแบบนั้นด้วยหรือคะ?”
“ไม่อย่างนั้นแล้วจะเป็นอย่างไร?”
“ข้านึกว่าท่านเกิดออกมาจากครรภ์มารดาก็รู้จักหลอกแมวแหย่สุนัขแล้วเสียอีก ไม่กลัวฟ้าไม่เกรงดิน เที่ยวก่อเรื่องไปทั่ว จนคนเฒ่าคนแก่ข้างบ้านต้องโมโหจนกระทืบเท้าเสียอีก”