บทที่ 342: เจอเข้ากับตัวถึงรู้ว่าต่างกัน

บทที่ 342: เจอเข้ากับตัวถึงรู้ว่าต่างกัน

ชาวเมืองไม่ได้อยู่ว่างกันนัก แทบทุกคนมี “งาน” ติดมือ

บางคนรื้อเสื้อผ้าขาดที่เคยสวมไม่ได้ออกมาซ่อมแซม ตัดเศษผ้าส่วนที่ยังใช้ได้ แล้วค่อยๆ ถักเป็นของห้อยประดับหรือของกระจุกกระจิก บางคนสวมถุงมือผ้า รวบรวมเศษแก้วมาลองทำโคมไฟหรือของตกแต่ง

ส่วนคนที่ในบ้านไม่มี “สมบัติ” อะไรเลย ก็เก็บหินติดมือมาสองสามก้อนก่อนเข้าเมือง หยิบของปลายแหลมรูปร่างบิดเบี้ยวมาใช้แทนเครื่องมือ แล้วนั่งแกะสลักหินอยู่หน้าประตู

เมื่อออกไปทำงานหาเงินนอกเมืองไม่ได้ ก็ทำเท่าที่พอทำไหว อย่างน้อยงานฝีมือที่หย่อนลงในกล่องมหัศจรรย์ใบนั้นก็แลกเงินได้บ้าง