บทที่ 332: นกสีน้ำเงิน

บทที่ 332: นกสีน้ำเงิน

เจียงหมิงไม่รู้ว่าจิตสำนึกของตนติดตามพลังพิเศษเข้าไปในจิตสำนึกของหมอกผืนนี้นานเพียงใด

ยิ่งเดินทางไปไกล เขาก็ยิ่งเข้าใกล้ “ต้นกำเนิด” บางอย่างมากขึ้น

ทัศนวิสัยเบื้องหน้าก็ยิ่งประหลาดพิกลขึ้นเรื่อย ๆ

เขาราวกับมองเห็นซากจิตสำนึกนับไม่ถ้วนที่ถูกดูดกลืนจนแห้งเหือดและถูกกลืนกลาย ส่วนใหญ่เป็นพืชและสัตว์ขนาดมหึมา ท่ามกลางนั้นมีร่างมนุษย์ปะปนอยู่เป็นครั้งคราว

สถานที่แห่งนี้ราวกับสุสานหมู่

แต่เพียงชั่วพริบตา ซากเหล่านั้นกลับหายวับไป ราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาของเจียงหมิง

เบื้องหน้ายังคงเป็นปมขนาดมหึมาที่หดตัวและพองขยาย รวมถึงเส้นเลือดหนาทึบที่ทอดยาวไปสู่แดนไกล