กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 327: ข้อสันนิษฐานสุดพิสดาร
เช้าตรู่ เขตที่พักอาศัยของเมืองจื่อเริ่มมีความเคลื่อนไหว ประตูบ้านถูกผลักเปิดทีละบาน ผู้คนชะโงกหน้าออกมาจากด้านใน
“อรุณสวัสดิ์! เอ๊ะ หมอกวันนี้เหมือนจะหนากว่าเมื่อวานนะ”
“อรุณสวัสดิ์! เมื่อคืนตอนนอนหนาวแปลก ๆ ฉันเหน็บชายผ้าห่มไว้แน่นแล้ว ยังรู้สึกเหมือนมีลมลอดเข้ามาเลย พวกเธอเป็นยังไงบ้าง”
“บ้านเราไม่เป็นไร ก่อนนอนกินลูกอมขิงกันไปหลายเม็ด”
“โห ฉลาดจัง!”
เด็กสาวคนหนึ่งผลักประตูเปิด แล้วเทน้ำที่ใช้ล้างหน้าบ้วนปากลงรางระบายน้ำ
“ลี่หลิน ลี่น่าไม่เป็นไรใช่ไหม เมื่อคืนเหมือนได้ยินเด็กผู้หญิงร้องไห้ ใช่น้องเธอหรือเปล่า”