บทที่ 319: จำไม่ได้แล้ว

บทที่ 319: จำไม่ได้แล้ว

ดังนั้นขุยเค่อจึงลุกขึ้นยืน

โดยรอบเงียบสงัดเหลือเกิน นอกจากเสียงเรียกที่ดังมาจากนอกประตูแล้ว เขาก็ไม่ได้ยินอะไรอีก

เขารู้สึกเลือนรางว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ทว่าสมองกลับเอาแต่เร่งเร้าให้เขารีบออกไป

ออกไปทำไมกัน?

ขุยเค่อผุดคำถามเล็ก ๆ ขึ้นในใจ

แต่สมองก็ให้คำตอบกลับมาในทันที

— ไปยังสถานที่ที่ทำให้รู้สึกวางใจ

ที่นั่นอบอุ่น ไม่มีอันตราย ไม่มีความเจ็บปวด และครอบครัวจะอยู่กับคุณ

เมื่อคิดเช่นนั้น ความรู้สึกว่า ‘มีบางอย่างไม่ถูกต้อง’ ในใจขุยเค่อก็พลันหายไป