บทที่ 292: นี่ไม่ถือว่าแพงเลยสักนิด

บทที่ 292: นี่ไม่ถือว่าแพงเลยสักนิด

「กร๊อบ—」

ลูกค้าคนแรกที่ต่อแถวอยู่หน้าเคาน์เตอร์ของแผงลอยได้รับลูกชิ้นหมึกยักษ์ราชาทอดสดใหม่

ในกล่องกระดาษมีลูกชิ้นสีทองเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบทั้งหมดหกลูก ข้างกันยังมีไม้เสียบให้อีกหนึ่งอัน

ลูกค้าคนนี้ไม่สนใจเลยว่าลูกค้าคนอื่น ๆ ในแถวยาวเหยียดจะมองมาด้วยความอิจฉาเพียงใด เธอใช้ไม้เสียบลูกชิ้นขึ้นมาหนึ่งลูกแล้วส่งเข้าปากทันที—

ด้านนอกกรอบ ด้านในร้อนระอุ

เธอเคี้ยวไปพลางสูดปาก “ซี๊ดซ้าด” ไปพลาง ลิ้นและกระพุ้งแก้มจมดิ่งลงไปในไส้ด้านในที่ทั้งร้อนนุ่มและละมุนของลูกชิ้น