บทที่ 199: ยามต้องใช้จึงรู้ว่าเหรียญมีน้อยเกินไป

บทที่ 199: ยามต้องใช้จึงรู้ว่าเหรียญมีน้อยเกินไป

มื้อเย็นหลิงจิงกินบะหมี่ราดน้ำมันร้อนหนึ่งชาม

ตอนกินเธอแทบไม่รู้สึกหิวด้วยซ้ำ พอนึกทบทวนดู ก็คงเป็นเพราะแป้งอบไส้เนื้อสองชิ้นที่กินไปเมื่อบ่าย

แต่ถึงเวลาอาหารแล้วก็ต้องกินสักมื้อ เธอจัดการบะหมี่จนหมด เติมน้ำใส่ขวดให้เต็ม ก่อนขึ้นรถสามล้อตะลุยทุกภูมิประเทศออกเดินทาง

คราวนี้ไม่ต้องพาหุ่นยนต์สามตัวไปด้วย พอฤดูฝนสิ้นสุด เสื้อกันฝนก็ไม่จำเป็นอีกแล้ว หลิงจิงจึงรู้สึกคล่องตัวเป็นพิเศษเมื่อได้ขี่รถ

นักบิดหลิงบิดคันเร่งจนสุด มุ่งหน้าไปหาสิ่งมีชีวิตระดับสูงที่แว่นหยั่งรู้สิ่งมีชีวิตระบุตำแหน่งไว้

อุ่นเครื่องก่อนสักหน่อย

ระหว่างทางยังมี ‘อาหารเดลิเวอรี่’ วิ่งมาส่งตัวถึงที่ให้เธอรับไว้ไม่น้อย