บทที่ 180: ชิมไปอย่างน้อยก็สองร้อยเหรียญเมือง

บทที่ 180: ชิมไปอย่างน้อยก็สองร้อยเหรียญเมือง

หลิงจิงตั้งแผงขายของอย่างขะมักเขม้นตลอดสองชั่วโมง

พอครบเวลาสองชั่วโมงที่กำหนด เธอก็เก็บของเตรียมกลับ

ลูกค้าอีกมากที่ยังไม่ได้ซื้ออาหารต่างมองตามอย่างอาลัยอาวรณ์ หลายวันที่เธอมาตั้งแผงในเมือง จำนวนคนที่รออยู่ตรงนี้เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าแปลกใหม่ก็มีมากขึ้นทุกวัน

สองชั่วโมงมีจำกัด จำนวนลูกค้าที่รับได้ย่อมมีจำกัดเช่นกัน

จนถึงวันนี้ คนที่ได้ซื้ออาหารยังมีน้อยกว่าคนที่ต่อแถวไม่ทันเสียอีก

หลิงจิงรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ เธอไม่ได้พูดอะไร เพียงเก็บป้ายกับถาดเหล็ก นำกล่องกลับไปใส่ในรถ เตรียมเดินทางกลับ

“เถ้าแก่ๆ พรุ่งนี้ยังมาเวลาเดิมไหม” ลูกค้าที่ซื้อไม่ทันถามอย่างร้อนใจ