บทที่ 175: ความหวานที่ซึมลึกถึงหลอดลมแฝงอยู่ในกลิ่นเน่า

บทที่ 175: ความหวานที่ซึมลึกถึงหลอดลมแฝงอยู่ในกลิ่นเน่า

หลิงจิงขับรถพาสามหุ่นยนต์มาถึงปากหลุมใต้ดิน

ตรวจสอบปากหลุม ปักสมอหลักยึดตรึงสำหรับกลุ่ม

จากนั้นก็ผูกสายรัดนิรภัยให้หุ่นยนต์ทั้งสามตัว

「ลงไปได้แล้ว น่าจะเหลือไม่ถึงแปดสิบเมตร วันนี้พวกเธอขุดให้เสร็จรวดเดียวเลย」

ไฉไฉ：「ได้เลยครับเถ้าแก่! (??ω??)?」

วั่งวั่ง: 「ได้เลยครับเถ้าแก่!」

ชงชง：「ได้ครับเถ้าแก่」

หุ่นยนต์สองตัวที่ทำหน้าที่ขนดินกลับกระตือรือร้นยิ่งกว่าตัวที่ขุดเสียอีก

หลิงจิงยังคงกินมื้อค่ำอยู่บนรถ และหลังกินเสร็จก็ยังคงขับรถออกกวาดล่าสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์โดยรอบเช่นเดิม