บทที่ 169: แม้อธิษฐานก็ใช่ว่าจะได้ผล

บทที่ 169: แม้อธิษฐานก็ใช่ว่าจะได้ผล

“กลิ่นอะไรหอมขนาดนี้...” ป้าหยุนกับลุงสวี่เพิ่งลากรถเข็นไม้เข้าใกล้ม่านแสงขาว กลิ่นหอมเย้ายวนก็ลอยมาปะทะหน้า

“‘ปิ้งย่าง’ เหรอ?!” ป้าหยุนรู้ทันทีว่าเป็นกลิ่นอะไร นางเร่งฝีเท้า ช่วยลุงสวี่เข็นรถไปยังหน้าภัตตาคารจงหัวเพื่อรีบแลกของบนรถเป็นเหรียญเมือง

เมื่อเช้าตอนมาถึง ทั้งสองได้ยินว่าร้านใหม่แห่งนี้ต้องรอเถ้าแก่กลับมาก่อนถึงจะเปิด จึงเข็นรถไปที่ฟาร์มร้าง

รถเข็นไม้บรรทุกของได้ไม่น้อย ใส่กระสอบป่านใบใหญ่สี่ใบได้สบาย ปกติกว่าทั้งคู่จะขนจนเต็มก็ใช้เวลาไปครึ่งวัน

วันนี้ป้าหยุนกับลุงสวี่ตั้งใจคุมเวลาเป็นพิเศษ ยังไม่ทันใส่ของเต็มกระสอบก็รีบกลับมาแล้ว