บทที่ 167: ชวนโมโห

บทที่ 167: ชวนโมโห

เถ้าแก่ร้านแผงลอยบอกว่า “ลูกค้าทุกท่านรอสักครู่นะคะ” ก่อนจะเปิดกระบะท้ายรถสามล้อ

เธอหยิบหลังคาผ้าใบออกมากาง ตั้งถาดเหล็กกับหีบเก็บของ แล้วนำป้ายอีกสองแผ่นออกมาวางไว้ข้างหนึ่งหน้ารถสามล้อ

ทั้งคนหน้าเก่าและหน้าใหม่ต่างมองเธอจัดร้านตาละห้อย เธอวางป้ายไว้หน้ารถ ก่อนเรียงอาหารลงในถาดเหล็กทีละอย่าง แล้วยังยกถังใสใบหนึ่งออกมา ด้านหน้าถังมีก๊อกเล็กๆ สำหรับรองเครื่องดื่มที่อยู่ข้างใน

คนที่เคยซื้อเมื่อวานย่อมจำได้ นั่นคือเบียร์

“เบียร์รุ่นทดลองชิม...แก้วทดลองชิมละสองเหรียญเมือง ดื่มแล้วขจัดความตึงเครียดอย่างรุนแรงได้ทันทีภายในสิบนาที...”

คนหน้าใหม่คนหนึ่งที่ยืนอยู่ท้ายแถวอ่านสรรพคุณบนป้ายเบาๆ ระหว่างที่พวกเขายังสงสัย ร้านแผงลอยของเถ้าแก่ก็ตั้งเสร็จแล้ว