กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 157: สมแล้วที่เป็นศิษย์พี่ใหญ่!
“กลุ่มนั้นก็เป็นคนจากเมืองอิ๋งเหมือนกันไม่ใช่หรือ?”
ภายในเพิงกันฝน เติ้งเขิ่นกัดซาลาเปาเข้าไปคำหนึ่ง
วันนี้ดูเหมือนคนจากเมืองอิ๋งที่อยู่ในไร่จะมากกว่าเมื่อวานเสียอีก
เมื่อครู่ตอนที่เขากำลังขุดผักอยู่ ก็เห็นชายคนหนึ่งพาคนกลุ่มใหญ่ซึ่งแต่งกายอย่างเห็นได้ชัดว่าเป็นชาวเมืองอิ๋งเดินเข้าไปในไร่
ระหว่างทาง คนกลุ่มนั้นเหลียวมองไปรอบด้านอยู่ตลอด ท่าทางตึงเครียดอย่างยิ่ง
เมื่อครู่พวกเขาเพิ่งหามซากอสูรขึ้นฉ่ายกลายพันธุ์ที่ฆ่าได้กลับมา คนจากเมืองอิ๋งกลุ่มนั้นยังมองพวกเขาด้วยสายตาประหลาด
คงอิจฉากระมัง ฮ่า ๆ
ตอนนี้หลังจากแลกเงินเสร็จและกำลังกินอาหารอยู่ เขาก็เห็นคนจากเมืองอิ๋งมาอีกกลุ่มหนึ่ง
เติ้งเขิ่นกลืนซาลาเปาในปากลงไป ก่อนจะอ้าปากกัดเข้าไปอีกคำ