บทที่ 102: หลิงจิงเองก็ถึงเวลาพักแล้ว

บทที่ 102: หลิงจิงเองก็ถึงเวลาพักแล้ว

หลิงจิงเก็บเกี่ยวผลได้อย่างงามทางตะวันออกของเมืองจื่อ

แกะกลายพันธุ์หนึ่งตัว แพะกลายพันธุ์สองตัว และอสูรวัวกลายพันธุ์อีกหนึ่งตัวที่วิ่งเข้ามาติดกับเอง

แก่นอสูรระดับดีหนึ่งเม็ด กับแก่นอสูรระดับอีสามเม็ด

หลังเพิ่มเนื้อวัวกับเนื้อแพะลงในรายการวัตถุดิบ เธอก็กลับหัวรถสามล้อไฟฟ้า แล้วปะทะเข้ากับอสูรพริกไทยกลายพันธุ์ระดับอีที่มีเถาเลื้อยขึ้นค้างเป็นหลังคา

ยังมีอสูรยี่หร่ากลายพันธุ์อีกตัวที่ไม่มีแก่นพฤกษา

พริกไทยขาวสามร้อยจิน พริกไทยดำสองร้อยจิน ยี่หร่าหนึ่งร้อยยี่สิบจิน และแก่นพฤกษาระดับอีหนึ่งเม็ด หลิงจิงรับไว้ด้วยรอยยิ้ม

เขาว่ากันว่าอย่างไรนะ?

เดินไปไม่เกินร้อยก้าว ย่อมต้องเจอเครื่องปรุง

สำนวนเดิมคงไม่ได้ว่าไว้อย่างนี้ แต่ความหมายก็ใกล้เคียงกันนั่นแหละ