กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 75: “ถูกขนาดนี้เชียวหรือ?” “ตกใจขนาดนั้นเชียว?”
อีฟูเก๋อพาเจ้าหน้าที่พิทักษ์นครเข้ามาในร้าน
โต๊ะเก้าอี้สะอาดสะอ้าน แสงไฟสว่างไสว
ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของอาหารลอยอยู่ในอากาศ
หากเป็นก่อนเกิดมหันตภัย ร้านอาหารขนาดนี้นับว่าเห็นได้ทั่วไป
ทว่าในเวลานี้ ร้านอาหารที่ดูแสนธรรมดาแห่งหนึ่งกลับมีความไม่สมเหตุสมผลแผ่ซ่านอยู่ทั่วทุกอณู เพียงการดำรงอยู่ของมันเองก็ผิดแปลกแล้ว
“สวัสดีครับ” อีฟูเก๋อเอ่ยขึ้นก่อน “ผมมีเรื่องอยากขอคำชี้แนะสักหน่อย”
เขาเลือกใช้ถ้อยคำอย่างระมัดระวัง
“มีเรื่องอยากถามหรือ?” หลิงจิงเหลือบมองเขา “ขอโทษด้วย ตอนนี้ฉันยังมีงานที่ทำไม่เสร็จ”
“พวกเรารอได้ครับ”