กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เหมยฮวา 梅花
บทที่ 38: นี่ไม่เท่ากับส่งพวกเราไปตายหรือ?
เสียงระฆังในเมืองดังขึ้น
นั่นคือสัญญาณว่าประตูกำแพงกำลังจะปิด
ลูกค้าของภัตตาคารจงหัวกินดื่มกันจนอิ่มหนำ เสร็จสิ้น ‘งาน’ ประจำวันแล้วก็เดินคุยหัวเราะกันไปทางประตูกำแพง
คนที่เดินนำขบวนสายตาดี มองเห็นคนกลุ่มหนึ่งอยู่ไกลๆ แวบเข้าไปหลังกำแพง
“เฮ้ นั่นพวกของหมาบ้าใช่ไหม”
“ดักรอพวกเราทั้งวันเลย ตอนฉันอยู่ที่ฟาร์มก็เห็นแล้ว เสียเที่ยวเปล่า!”
“หงอยกลับไปเลย สะใจชะมัด!”
ส่วนคนที่เดินรั้งท้ายยังคงนึกถึงอาหารที่เพิ่งกิน
“โชคดีจริงๆ ที่ฉันแทรกเข้าไปทันโต๊ะหม่าล่าทั่งโต๊ะสุดท้าย รสชาตินั่นสุดยอดไปเลย”