กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฤดูใบไม้ผลิปีถัดมา สวี่จือโย่วคลอดบุตรชายสองคนอย่างปลอดภัย
เมื่อเสียงร้องไห้ครั้งแรกดังออกมาจากห้องคลอด เจียงวั่งที่รออยู่หน้าประตูก็ขาอ่อน จนเกือบยืนไม่อยู่
ประตูห้องที่ปิดสนิทเปิดออก กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นก็โชยมาปะทะหน้า
เจียงวั่งอ่อนแรงไปทั้งตัว เกือบทรุดลงคุกเข่าอีกครั้ง
ซุ่ยเอ๋อร์และหมอตำแยต่างอุ้มผ้าห่อทารกที่ห่อเรียบร้อยออกมา ยิ้มให้เขาแล้วกล่าวว่า “ยินดีด้วยเจ้าค่ะ ท่านอ๋องได้กิเลนคู่”
เจียงวั่งมองเด็กน้อยตัวแดงก่ำ ผิวเหี่ยวย่นในอ้อมแขนของทั้งสองแวบหนึ่ง แล้วเดินเลี่ยงพวกเขาเข้าไปในห้อง
สวี่จือโย่วนอนอยู่บนแท่น ง่วงงุนจนแทบหลับ เมื่อได้ยินเสียงเจียงวั่งวิ่งเข้ามา นางจึงฝืนเปิดเปลือกตามองไป
“โยวโยว!”