กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
——ฟ้ายังสลัว สวี่จือโย่วถูกคนคว้าตัวขึ้นจากเตียงตั้งแต่เช้าตรู่
“องค์หญิง เจ้าเงยหน้าขึ้นหน่อย ให้หมัวมัวแต่งหน้าให้”
เห็นนายหญิงง่วงสัปหงกจนลืมตาไม่ขึ้น ซุ่ยเอ๋อร์จึงยื่นมือมาประคองคางนางไว้
สวี่จือโย่วพิงมือของนางอย่างสะลึมสะลือ สัมผัสบนใบหน้าที่เบาแผ่วราวกับสะกดจิตยิ่งทำให้นางอยากนอนมากขึ้น
“มงกุฎศีรษะนี้ต้องหนักขนาดนี้จริง ๆ หรือ”
จนกระทั่งศีรษะราวกับถูกอะไรหนักอึ้งอย่างยิ่งทุบลงมา
นางถูกกดจนตื่น เท้าศีรษะไว้ อาศัยกระจกทองแดงที่ไม่ค่อยชัดนัก ก็เห็นว่าบนศีรษะของตนเสียบสิ่งของไว้ไม่น้อย
“เช่นนั้น ให้องค์หญิงถอดออกบ้างไหม”
“ถอด ๆ ๆ ไม่ต้องเยอะขนาดนี้ ศีรษะจะรับไว้ไม่ไหวอยู่แล้ว”