กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
รอจนเจียงวั่งสงบสติอารมณ์ลงได้ ตอนกินอาหารเช้า เขาจึงเอ่ยถึงเรื่องในความฝันขึ้นมาผ่าน ๆ
แน่นอนว่าเรื่องที่ตายตกไปตามกันกับพวกเจียงเจี้ยนกั๋วนั้น เจียงวั่งปิดบังเอาไว้โดยอัตโนมัติ
มันนองเลือดและรุนแรงเกินไป ไม่เหมาะที่จะพูดออกมา กลัวว่าถึงตอนนั้นจะทำให้ลูกและเมียตกใจกลัว
“คุณฝันว่าตัวเองถูกเจียงเจี้ยนกั๋วขังไว้รอความตายเหรอคะ”
เดี๋ยวนะ ฉากนี้ทำไมถึงคุ้น ๆ นักล่ะ
“ใช่แล้วจ้ะ เมียจ๋าเธอไม่รู้หรอก ในฝันไม่มีเธอเลย ผมยังเป็นอัมพาตอยู่จริง ๆ ร้องเรียกฟ้าฟ้าก็ไม่ขาน ร้องเรียกดินดินก็ไม่ตอบ หิวจนเหงื่อท่วมหัว หมดเรี่ยวหมดแรงไปทั้งตัว”
“แค่นี้ยังไม่พอนะ พวกเขาเอาเงินอุดหนุนกับเงินชดเชยของผมไป แต่กลับไม่อยากดูแลผม ตัวผมยังเหม็นหึ่งไปหมดอีก”