กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บ่ายนั้นเจียงวั่งกลับมา เห็นเสิ่นต้าเป่าเล่นอยู่ในสวนกับเจ้าใหญ่เจ้ารอง ก็ไม่แปลกใจเลย
สวี่จือโย่วถือถ้วยชาเดินออกมาพลางจิบ พอเห็นเขาก็ทักทายตามสบาย
“ช่วงนี้ต้าเป่าจะอยู่บ้าน ผมกะว่าจะลาให้เขาพรุ่งนี้ด้วย ถึงตอนนั้นก็สอนพวกเขาเรียนที่บ้านเลย”
“ลำบากเมียแล้ว สอนเด็กเรียนจะเหนื่อยไหม”
“ก็พอไหว ลูกเราเก่ง สอนรอบเดียวก็เข้าใจ แล้วก็ไม่รู้ว่าต้าเป่าจะเป็นยังไง”
“ถ้าสอนไม่ได้ ถึงตอนนั้นก็ให้เจ้าใหญ่สอน”
เจียงวั่งรับถ้วยจากมือเธอมาดื่มอย่างเป็นธรรมชาติ
สวี่จือโย่วมองเขาอย่างจนใจ “เจ้าใหญ่คงต้องขอบคุณนายแล้ว อะไร ๆ ก็ผลักให้เขา”