กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สามวันต่อมา ที่สถานีรถไฟ
“โย่วโย่ว!!”
พอสวินเหลียนเห็นสวี่จือโย่ว ก็ยัดลูกสาวในอ้อมแขนใส่มือเจี่ยงเหลียนโจวทันที แล้ววิ่งเข้าหาสวี่จือโย่วอย่างดีใจ
สวี่จือโย่วก็วิ่งตามไปข้างหน้าสองก้าว พอสวินเหลียนโผเข้ามากอด ก็ยื่นมือกอดตอบไปด้วย
“ไม่ได้เจอกันตั้งนาน โย่วโย่วหน้าตาดีขึ้นเยอะเลย นี่คงเป็นเพราะปักกิ่งเลี้ยงคนเก่งกว่า”
สวินเหลียนจับมือสวี่จือโย่วไว้ มองแล้วมองอีกอย่างเอ็นดู
สวี่จือโย่วหัวเราะ “ก็เลี้ยงคนเก่งจริง ๆ ไม่มีภูเขาให้ฉันปีนไปทั่ว ต้องหมกอยู่ในบ้านทุกวัน แดดยังส่องไม่ถึงเลย”
“นี่ยังไม่ดีอีกหรือ ในภูเขามีอะไรสนุกนักหนา แถมยังอันตราย”