กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไม่ได้นอนทั้งคืน”
ตอนสวี่จือโย่วตื่นขึ้นมา เจียงวั่งก็ลุกไปนานแล้ว
เมื่อเห็นรอยคล้ำใต้ดวงตาของเขาอย่างชัดเจน สวี่จือโย่วก็รู้ทันทีว่าเขาต้องอ่านหนังสือมาทั้งคืนแน่
“เผลออ่านเพลินไปหน่อย”
เจียงวั่งเกาหัวอย่างรู้สึกผิด ระหว่างกินอาหารก็แอบเหลือบมองเธอเป็นระยะ
เห็นท่าทางมีพิรุธราวกับขโมยของถูกจับได้ของเขาแล้ว สวี่จือโย่วก็แค่นเสียงหึ “คราวหน้าห้ามทำแบบนี้อีก กลางวันนายต้องฝึกกับจัดการงานต่าง ๆ กลางคืนยังไม่ยอมนอนอีก อยากอดหลับอดนอนจนตัวเองตายหรือไง”
“ไม่เป็นไรหรอก ก่อนหน้านี้ฉันเคยอดนอนทั้งคืน ยังมีแรงดีอยู่เลย”
สวี่จือโย่วกลอกตา “อย่างหนึ่งใช้แรงกาย อีกอย่างใช้สมอง จะเอามาเทียบกันได้หรือไง”