กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
กลับบ้านหลังจากไปเดินห้างกับแม่เสิ่น สวี่จือโย่วเหนื่อยจนแทบยืนไม่ไหว
ทั้งที่ร่างกายนี้ผ่านการปรับเปลี่ยนด้วยพลังพิเศษมาแล้ว ปีนเขาทั้งวันยังไม่รู้สึกเหนื่อย แต่แค่เดินห้าง กลับรู้สึกเหมือนคนจะตายให้ได้
“แม่ เป็นอะไรหรือเปล่า”
เจ้ารองเดินมา หมอบลงบนเข่าสวี่จือโย่วอย่างน่ารัก ลืมตาโตแป๋วจ้องเธอ
สวี่จือโย่วนอนแผ่บนโซฟา ตรงปลายเท้ามีถุงวางกองอยู่หลายใบ
“แม่ไม่เป็นไร แค่รู้สึกว่าขาไม่ใช่ของตัวเองแล้ว”
เจ้ารองกะพริบตาปริบ ๆ เจ้าใหญ่ที่อยู่ข้าง ๆ เข้ามาใกล้ กำมือเล็ก ๆ อย่างรู้งานเคาะที่ขาเธอ
เห็นท่าทางรู้งานแบบนี้ สวี่จือโย่วลุกขึ้นนั่งตัวตรง ใช้สองมือประคองหน้าเล็ก ๆ ของเขาแล้วหอมรัว ๆ