กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ไม่ไหวแล้ว ไม่เอาแล้ว…ฉันอยากดื่มน้ำ……”
สวี่จือโย่วเตะไอ้ผู้ชายหมาที่เอาไม่พอให้พ้นไปทีเดียว ผมที่เพิ่งสระจนแห้ง ผ่านไปชั่วโมงครึ่งก็เปียกเหงื่อหมด
เจียงวั่งคว้าข้อเท้าที่เตะมาอย่างง่ายดาย ผิวเนื้อละเอียดนุ่มใต้ปลายนิ้วทำให้เขาไม่อยากปล่อย
ลูบยังไงก็ไม่พอ
“เมียจ๋า แค่นี้เอง พละกำลังเธอตกแล้วนะ”
เจียงวั่งหรี่ตาลงเล็กน้อย ออกแรงกุมข้อเท้าสวี่จือโย่วแล้วยกขึ้นสูง
สวี่จือโย่วถูกบังคับให้ตัวหดลง ยังไม่ทันพูดอะไร เจียงวั่งก็ก้มลงกัดที่น่องเธอหนึ่งที
“เจียงวั่ง นายเป็นหมาหรือไง!”