กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฮัดเช้ย! ฮัดเช้ย! ฮัด—เช้ย!!”
ทันทีที่มาถึงฐานสุนัขทหาร สวี่จือโย่วก็จามแรง ๆ ติดต่อกันถึงสามครั้ง
เหล่าเหลียนได้ยินเสียง จึงหัวเราะพลางเอ่ยแซว
“โอ้โห จามแรงขนาดนี้ สงสัยมีคนคิดถึงเธอแล้วล่ะ”
สวี่จือโย่วถูจมูกด้วยสีหน้าค่อนข้างหงุดหงิด
“ฉันว่าน่าจะไม่ใช่คนคิดถึงฉันหรอก แต่มีอะไรไม่ดีสักอย่างกำลังนึกถึงฉันอยู่มากกว่า”
“ฮ่า ๆ ๆ ตอนนี้เพิ่งเริ่มฤดูใบไม้ผลิ อุณหภูมิตอนเช้ากับตอนเย็นต่างกันมาก ฉันเห็นเธอใส่เสื้อผ้าไม่หนาเท่าไร ต้องระวังรักษาความอบอุ่นด้วย”
“ได้ค่ะลุง ฉันรู้แล้ว”
หลังจากทักทายกันแล้ว สวี่จือโย่วก็วางกระเป๋าสะพายข้างลง ตั้งใจจะช่วยเหลือเหล่าเหลียนจัดการพื้นที่พักอาศัยของสุนัขทหาร
ทว่าเพิ่งเริ่มลงมือได้ไม่นาน ผู้บัญชาการกองพลฉินก็มาพร้อมกับเสนาธิการเฉา