ตอนที่ 78 ตาแก่ ที่แท้ก็แกนี่เอง

ฟังคำพูดของสวี่จือโย่ว เจียงวั่งไม่ได้พูดอะไร คิดเพียงว่าเธอเคยหิวหนักตอนอยู่บ้านมาก่อน จึงมีนิสัยกักตุนของไว้

“วันนี้ผมจะเคลียร์ห้องนอนข้างออกให้ พอถึงตอนนั้นเธอก็จะกักตุนของได้มากขึ้น”

เจียงวั่งลูบศีรษะสวี่จือโย่ว ดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน สายตาที่มองเธออ่อนโยนราวน้ำ เปี่ยมด้วยความเอ็นดู

“ไม่เก็บห้องไว้เหรอ ต่อไปจะมีใครมาพักที่บ้านไหม”

“จะมีใครได้ล่ะ ต่อให้มีคนมา ก็จัดให้ไปพักที่บ้านพักรับรองเลย”

เมื่อชิดกัน กลิ่นสบู่จาง ๆ จากตัวเจียงวั่งก็ลอยเข้าจมูก

สวี่จือโย่วสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว ระหว่างคิ้วและดวงตาเต็มไปด้วยความเบิกบาน